Kara Kış Gecesi Bir Dostumu Kaybettim!
Güneşli zannettiğim bir güne uyandım,
Sıcağın rahatına, göğün berrağına kandım,
Yar görünenin yalanlarına aldandım,
Gelin görün ne haldayım, bir dostumu kaybettim.
Sonunda battı güneş, karardı gökyüzü,
Güvendiğim dağlar gösterdi çiy yüzünü,
Bir tanecik sevdiğim tutsaydı sözünü,
Bilirim gitmezdi, bir dostumu kaybettim.
Gelip tutasın elimden, olasın bana yoldaş,
Yar olma, can olma, yardan öte arkadaş,
Gerektiğinde derdime ortak, yeri geldiğinde sırdaş,
Karanlığıma ışıktı o, bir dostumu kaybettim.
Sen bana ilaç oldun, unutturdun derdimi,
Ölü toprağını attım, tekrar buldum kendimi,
Sanki yeniden doğdum, tekrar aştım bendimi,
Cesaret kaynağımdın, sen dostumu kaybettim.
Olmaz sandım oldu, onun da yeri doldu,
Sen vardın yanımda, her şey yalan oldu,
Yüreğim bayram yeri, kara çiçekler soldu,
Dosttan öte yol yokmuş bir dostumu kaybettim.
En büyük çileyi yar kazığı sanırdım,
Dost kazığını bilmezdim, onu da tattım,
Mutluluğum, neşem, umudum, papatyam,
Gönlümü kaptırdım da gönül dostumu kaybettim.
Papatyaya sevdam, senden beridir,
Merak etme bilirsin, muhabbetim iyidir,
Yanımda sen varsan, Fizan’a bile gidilir,
Yarı yolda bırakan bir dostumu kaybettim.
Sana demiştim korkma, ben varım yanında,
Can dediyse inan bırakmaz seni yolda,
Eğer cesur olsaydın, bitmezdi bu sevda,
Korkaklığa yenilen bir dostumu kaybettim.
Bir mimar oldun bana, baştan yarattın beni,
Hatrın var bende, unutmam bu iyiliğini,
Ayıp ettin, hata yaptın; ne edeyim içimdeki seni,
Kredilerini tükettin yar dostumu kaybettim.
Bu hayatta yaptıklarımdan duymadım pişmanlık,
Dostum dedim, sevdam dedim sana güzelimdin benim,
Zamanı alabilseydik geri, kalabilseydik dost,
Sırtımız gelmezdi yere, can dostumu kaybettim.
Kara kış gecesinde kaldım yapayalnız,
Kimsesiz kaldım bir gecede; anasız, babasız ve yarsız,
Attım kendimi ölüm çukuruna, sabaha çıkmam imkansız,
Üzülmesin diye veda ettim ben dostumu kaybettim.
Güneş doğdu ve battı, yine oldu sabah,
Ne dostum kaldı, ne de güvendiğim yar,
Umutlarımı tüketti kara kışta yağan kar,
Sensiz daha güzelim, ey dostumu kaybettim.
Fazla uzattım bilirim, böyle yazmayı severim,
Sevenimi ve sevdiğimi yüreğimden bilirim,
Gitmek gerektiğinde artık durmaz giderim,
Yolun açık olsun gül dostumu kaybettim.
Artık her karakış bana seni hatırlatır,
Yaşadıklarımı bilmek, yüreğine kan ağlatır,
Şov yapmaya gerek yok, finale kaldı iki satır,
Yüreğimde, yanımda ben dostumu kaybettim,
Kara kış gecesinde bir dostu mu kaybettim.
Cantürk Demirci – Dost Şiirleri